Rachel Schabbing
Wanneer je Rachel nu ziet in haar derde jaar van de studie Docent Maatschappijleer, voelt het bijna vanzelfsprekend. Maar dat was het niet. Haar pad slingerde, boog af, liep dood en begon opnieuw. Haar ouders liepen altijd met haar mee. Niet om te sturen, maar om ruimte te geven. In hun verhaal klinkt steeds weer dezelfde boodschap: je hoeft het niet te weten, als je maar mag ontdekken. Dan kom je er vanzelf. Op wat voor manier dan ook.
Ik vind heel veel leuk, maar dat maakt kiezen wel moeilijk
Rachel: “Ik koos in 3 havo voor natuurkunde, scheikunde en wiskunde B, omdat ik alles interessant vond. Ik kon overal enthousiast over worden, en dat maakte kiezen juist lastig. Ik liep steeds met nieuwe plannen het huis binnen. Soms wist ik alleen wat ik níét wilde, en dan dacht ik: waarom kan niemand gewoon zeggen wat ik moet doen?”
Barbara (moeder): “Ik zag vooral een dochter die nieuwsgierig was naar van alles en dat is een mooie eigenschap. Daarom hebben wij nooit de drang gevoeld om haar één duidelijke richting op te sturen. Het was haar leven, haar toekomst. Wij wilden dat zij zelf ontdekte waar haar hart sneller van ging kloppen.”
We liepen mee, maar altijd op de achtergrond
Rachel: “Mijn ouders gingen overal mee naartoe: Open Dagen, adviesgesprekken, ouderavonden. Maar ze stonden altijd een beetje achter me en lieten mij mijn ding doen. Ik deed het woord, stelde de vragen. Zij luisterden en keken mee en stelden soms vragen die ik vergat te stellen. Ze waren er altijd, maar nooit sturend en juist dat gaf me rust.”
Barbara: “Dat was ook heel bewust. We wilden niet dat Rachel het gevoel kreeg dat ze aan onze verwachtingen moest voldoen. Zij moest voelen: dit is mijn keuze. Onze rol was meelopen, niet vooruitlopen. Het is haar keuze, niet die van ons.”
Soms had ik gewild dat ze zeiden: kies nou gewoon dit
Rachel: “Omdat ik zoveel leuk vond, voelde het soms juist moeilijk dat mijn ouders me zo vrijlieten. Ik zag vriendinnen die het pad van hun ouders volgden en dacht: waarom doe ik dat niet gewoon? Tegelijk zei mijn moeder wel: ‘Jij bent een mensenmens’, toen ik haar vak overwoog. Ik heb toen eens een dag met haar meegelopen en kwam er snel achter dat ze gelijk had. Een hele dag achter de computer zitten is niets voor mij, hoe leuk ik het ook vind het om het te leren. Soms ziet de praktijk er gewoon anders uit dan je van tevoren denkt.”
Barbara: “Ik heb haar ook hierin nooit een richting opgelegd, maar wel geprobeerd haar te spiegelen. Ik zag hoe ze opbloeide bij mensen, bij gesprekken, bij het helpen en begeleiden. Dat benoemde ik wel in onze gesprekken, meer als observatie.”
Soms moet je als ouder juist de stilte laten vallen
Rachel: “Wat ik heel fijn vond, was dat er thuis niets móést. Als ik geen zin had om te praten, dan deden we dat niet. Vaak kwam het later alsnog: aan tafel of in de auto. Doordat er geen oordeel was, durfde ik altijd eerlijk te zijn. Zelfs als ik weer met een totaal nieuw plan kwam.”
Barbara: “Je hoeft niet altijd iets op te lossen. Soms moet je gewoon beschikbaar zijn en verder niets. Of een stilte laten ontstaan. Dan komt het gesprek vanzelf als je kind eraan toe is en komt het van haar uit.”
En soms... moet je ook gewoon even doorzetten
Rachel: “Bij de Open Dagen dacht ik al vrij snel: ik heb het wel gezien. Maar dan wilde mijn moeder toch nog even langs die laatste kraampjes of die ene opleiding. Juist toen ontdekte ik Docent Maatschappijleer. Iets waar ik online nooit op had geklikt of wat nooit bij mij was opgekomen. Dat ene extra rondje heeft me uiteindelijk bij de juiste studie gebracht.”
Barbara: “Vrijheid geven betekent voor mij niet dat je álles los moet laten. Het betekent: ruimte geven, maar soms is ook nét dat extra zetje nodig om je kind iets verder te laten kijken dan wat hij/zij al kent.”
Je hoeft als puber nog niet je hele leven te bepalen
Rachel: “Nadat ik gezakt was voor mijn vwo-examen, een omweg via de VAVO en plannen om naar de universiteit te gaan, begon ik op het hbo met het idee dat het tijdelijk was. Ik zou mijn propedeuse halen en dan snel door naar de universiteit. Dat was mijn plan. Maar toen ik eenmaal in het onderwijs stond, ontdekte ik hoe leuk ik het vond om met mensen te werken. Ik besloot te blijven en dat voelt nog steeds als een hele goede keuze.”
Barbara: “We hebben haar steeds meegegeven: je hoeft het nú nog niet allemaal weten. Elke stap mag tijdelijk zijn. Zolang jij ontdekt, leer je en dat is veel belangrijker dan meteen een eindbestemming te kiezen. Ook als ouder hoef je niet het hele leven van je kind te plannen. Je hoeft er alleen maar te zijn terwijl ze het zelf ontdekken.”
Meer weten?
Bezoek één van onze open dagen.
Wil je ook een onderwijsopleiding volgen bij dé onderwijsopleider van Noord-Nederland? NHL Stenden heeft meer dan 50 opleidingen op het gebied van onderwijs in Emmen, Groningen, Leeuwarden en Meppel.