Yvonne Tol
Ruim 20 jaar werkte Yvonne Tol als longfunctieanalist in het UMCG. Ze had het prima naar haar zin, maar ergens begon het te kriebelen. "Moet ik dit werk echt nog twintig jaar blijven doen? Of wil ik toch iets anders?" Het antwoord vond ze verrassend snel: ze ging het onderwijs in.
Stoute schoenen
"Ik gaf al jarenlang les aan artsen in opleiding en verpleegkundigen. Kennis overdragen, mensen helpen groeien, dat geeft zóveel energie. Maar toen er binnen de organisatie veel veranderde en ik een rotdag had op het werk, besloot ik toch eens te googelen naar andere mogelijkheden. Ik kwam uit op een training ‘Zin in lesgeven’, besloot de stoute schoenen aan te trekken en vroeg informatie aan via de website. Ik verwachtte er niet zoveel van, maar ik werd de volgende dag direct gebeld. Binnen no-time volgde ik de training en het voelde meteen goed."
Dezelfde leeftijd als mijn dochter
“Na die training besloot ik door te pakken. Ik twijfelde eerst nog even tussen Zorg & Welzijn of Biologie, maar door mijn huidige baan ken ik het menselijk lichaam natuurlijk door en door, dus was de keuze vrij snel gemaakt. En dat geldt ook voor de hogeschool. Ik had geen interesse in afstandsonderwijs. En bij NHL Stenden voelde ik meteen dat dit klopte door de contactmomenten en persoonlijke begeleiding. Het verraste mij wel dat ik ook met voltijd studenten in de klas zit. Sommige zijn net zo oud als mijn dochter, bizar! Maar we leren veel van elkaar.”
Plannen is echt key
"Ik werk twee tot drie dagen per week, heb een gezin, loop stage én studeer. Het is vaak zoeken naar balans. Plannen is hierbij echt key. Ik kruis bewust weekenden in mijn agenda door waarin ik even helemaal niks doe. Maar soms zit ik ook aan de keukentafel te blokken terwijl mijn gezin gezellig op de bank zit. Dan denk ik wel even: waarom ook alweer? Maar zodra ik voor de klas sta, weet ik het weer. Ik word namelijk zó blij van mijn stagedagen. De leerlingen, de afwisseling, de praktijklessen: heerlijk.”
Chocola is altijd een goed idee
“Soms is het lesgeven ook een uitdaging. Een kaderklas met negen meiden testte me flink. Ik besloot een spelletje 30 Seconds over biologie te maken, mét chocola als prijs. Sindsdien is de sfeer totaal veranderd. Ze doen mee, stellen vragen en halen betere cijfers. Eén van de leukste opdrachten vond ik bladeren drogen, inplakken en beschrijven. De leerlingen hadden er echt iets moois van gemaakt. Sommigen versierden hun map met tekeningen of gedichtjes. Ik nam een shopper vol werkstukken mee naar huis en zat aan de keukentafel alles te beoordelen. Toen dacht ik: dit is waarom ik dit doe. Het voelde als een feestje."
Als je het echt wilt, dan lukt het
"Ik heb geen moment spijt gehad. Het is pittig, maar ik investeer in mezelf. Dat voelt goed. Mijn tip voor anderen? Oriënteer je goed. Loop mee op scholen, praat met studenten, voel wat bij je past. En kijk realistisch naar je agenda. Als je het echt wilt, dan lukt het."