Zeynep Uçar

Een spreekbeurt in de raadzaal

Zeynep (student): “Mijn interesse in politiek begon eigenlijk al heel vroeg. Mijn moeder zat in de gemeenteraad en dat vond ik altijd al heel interessant. In groep 6 moest ik een spreekbeurt houden en dat deed ik over de politiek. Ik had toen een Tweede Kamerlid uitgenodigd. Dat lukte qua planning niet, dus heb ik ervoor gekozen om mijn spreekbeurt in de raadzaal te doen. Dat vond ik echt bijzonder. Sindsdien bleef dat gevoel eigenlijk altijd een beetje bij me. Op de middelbare school zat ik ook in de medezeggenschapsraad en vond ik het leuk om mee te denken, dingen te organiseren en ergens invloed op te hebben.”

Nurcan (moeder): “Voor mij was dat een moment waarop ik zag dat zij dit echt leuk vond en dat ze er ook heel goed in was. Ik verwonder me nog steeds altijd over wat zij op haar jonge leeftijd allemaal al voor elkaar heeft gekregen. Ik heb haar daar nooit in gestuurd, daarmee bereik je vaak het tegenovergestelde. Ik wilde vooral samen met haar ontdekken waar haar interesse en kwaliteiten lagen en daar alle ruimte voor laten. Dat begint al veel eerder en draait om betrokkenheid van jongs af aan. Zoals door samen naar de bibliotheek te gaan, het journaal te kijken, samen te lezen en te knutselen. Zo ontdek je de kwaliteiten van je kind en dat vormt uiteindelijk de basis voor een goede studiekeuze.”

Een gevoel dat meteen goed zat

Zeynep: “Toen we naar de Open Dag gingen van NHL Stenden, voelde het meteen goed. Al heel snel nadat we binnenliepen dacht ik: dit is het, ik voel me hier thuis. Ik had nog geen opleiding gezien, maar het gevoel was er al. Ik dacht: de opleiding ga ik hier wel vinden, als het maar deze school wordt.”

Nurcan: “Ik heb mijn kinderen van jongs af aan meegegeven dat het gevoel heel belangrijk is. En hier zag ik dat ze zich goed voelde. Ze moet echt haar eigen pad bewandelen, dus iets vinden wat bij haar past en wat voor haar goed voelt vond ik op dat moment het belangrijkst. Daarnaast wilde ik wel ook heel duidelijk meegeven dat de mogelijkheid om te kunnen en mogen studeren echt niet vanzelfsprekend is, dus ik hoopte dat Zeynep een goede en weloverwogen keuze zou maken op basis van gevoel én verstand.”

Herkenning in verhalen van anderen

Zeynep: “Nadat we een aantal opleidingen hadden bezocht tijdens de Open Dag wist ik eigenlijk al heel snel zeker dat die opleidingen het niet waren. Ik baalde een beetje, omdat ik me juist zo thuis voelde op deze school. Al vanaf het moment van binnenkomst. We bezochten toch nog even de Thorbecke Academie en daar raakte ik al snel aan de praat met een student Bestuurskunde & Overheidsmanagement. Hij vertelde over zijn tijd in de medezeggenschapsraad en over de opleiding. Alles wat hij zei, sloot aan bij wat ik leuk vind: organiseren, meedenken over maatschappelijke onderwerpen en betrokken zijn bij wat er speelt in de samenleving. Deze opleiding leek echt bij mij te passen.”

Nurcan: “Op dat moment heb ik haar dat gesprek helemaal laten doen en ben ik op een afstandje gebleven. Dit is iets wat ze echt zelf moet doen en ik wil niet dat ze beïnvloed wordt door mijn eventuele enthousiasme. Ik raakte ondertussen op de gang aan de praat met een docent van de studie. Toen we elkaar weer opzochten wisten we allebei: dit voelt heel goed. We hadden beide een glimlach op ons gezicht. Deze studie past gewoon heel goed bij alles wat Zeynep leuk vindt.”

Vrijheid om zelf tot een besluit te komen

Zeynep: “Wat voor mij belangrijk was, is dat mijn moeder me niet onder druk zette. Ik praat wel als ik daaraan toe ben. Als iemand zegt: ‘We moeten even praten’, dan werkt dat bij mij juist niet. Dat begreep zij, en daardoor kon ik alles op mijn eigen tempo doen.”

Nurcan: “Ik heb eigenlijk geen zorgen gehad en vertrouw Zeynep in haar keuze. Ook over de reistijd van 1,5 uur heb ik niks gezegd, terwijl anderen daar wel iets van vonden. Ik dacht: als dit is wat ze wil, dan komt de rest wel goed. Eerst moet het gevoel kloppen. Zoiets als reistijd zie ik dan meer als een uitdaging dan dat het een belemmering is.”

Uiteindelijk moet je kind het zelf doen

Zeynep: “Ik denk dat het mij heeft geholpen dat ik het gevoel had dat het mijn beslissing was. Ik koos niet voor wat iemand anders belangrijk vond, maar voor wat bij mij paste. Daardoor stond ik ook echt achter mijn keuze, ook al had ik deze niet van tevoren bedacht. Deze opleiding kende ik nog helemaal niet, maar bleek echt perfect bij mij te passen. Dus het is echt belangrijk om verder te kijken dan de studies die je kent.”

Nurcan: “Je kunt als ouder van alles willen of hopen voor je kind, maar uiteindelijk moet je kind het zelf doen. Zij moet elke dag naar die opleiding, zij moet doorzetten als het moeilijk wordt. En daarnaast, wat is er nou het belangrijkst in het leven van je kind? Als ze maar gelukkig zijn, dan halen ze het beste uit hun leven. Als ouder kun je ondersteunen, maar je moet niet vóór je kind leven. Kijk wat verder dan alles wat je kent en wees open minded. Besef je ook goed dat je als student áltijd weer kan bijsturen, bijvoorbeeld door binnen je studie een specialisatie te kiezen.”