Suzanne van Sleen

Surrealistische start

“Kan ik dit wel doen als jij zo ziek bent?” vroeg ik aan mijn man. Ik wilde beginnen aan de  post-hbo Zij-instroom in Beroep voor primair onderwijs maar hij was ernstig ziek en zou komen te overlijden. “Je wil dit al zo lang lieverd.” was zijn antwoord. “Ga het nou maar gewoon doen.”. “Ook als je er niet meer bent?” vroeg ik. “Ook als ik er niet meer ben.”. Niet veel later overleed hij. Drie weken na zijn overlijden startten de colleges. Het was heel surrealistisch. Van dat eerste college weet ik niets meer. Ik heb wel aantekeningen gemaakt maar als ik ze nu teruglees, dan kan ik me niet eens herinneren dat ik het opgeschreven heb.”

Met een omweg

“De Pabo kwam niet zomaar uit de lucht vallen. Twintig jaar geleden begon ik er al eens aan, maar ik stopte er ook weer mee. Daarna studeerde ik pedagogiek in Nijmegen. Voor de liefde verhuisde ik naar Groningen. Toen ik een keer in de trein studenten hoorde praten over scripties en tentamens, begon het bij mij ook weer te kriebelen. Ik heb de master Onderwijskunde gedaan en ben daarna gaan werken. Eerst in de jeugdzorg, en daarna als intern begeleider op een basisschool en uiteindelijk als begeleider van bijzondere kinderen die thuis zaten en niet meer naar school konden. In die jaren heb ik me echt kunnen specialiseren in het dubbel-bijzondere kind: hoogbegaafd, vaak in combinatie met autisme of ADHD.”

Puzzelstukjes

“Toen ze bij kind- en jeugdpraktijk Uniek iemand zochten voor de groep hoogbegaafde kinderen met autisme, viel alles op z’n plek. Ik miste alleen nog m’n onderwijsbevoegdheid. Of ik bereid was die te halen, werd me gevraagd. Het antwoord daarop was volmondig ja. Mijzelf blijven ontwikkelen en continu leren zit al van jongs af aan in mijn bloed. Toen ben ik een traject ingegaan, heb ik een portfolio geschreven en de rekentoets gemaakt. Een achteraf bizarre periode, want mijn man was al langere tijd ziek en het normale, drukke gezinsleven ging ook gewoon door. Maar ik ben blij dat ik met steun van mijn man de knoop toch heb doorgehakt.”

Overleven

“Op dit moment is studeren overleven. Mijn studiebegeleider Francien dacht in het begin volgens mij: ik weet niet hoe Suzanne dit gaat doen. En ik ook niet, eerlijk gezegd. Ik dacht: ik ga het doen, en ik zie wel hoe het komt. Wat ik wél meteen merkte: de studie geeft houvast. Ik heb een doel, een rol, een richting. Alles wat ik voor mijn studie doe, doe ik voor mijn werk en andersom. Dat is het mooie van het zij-instroomtraject: je leert in de praktijk en je past meteen toe wat je leert. Ik studeer waar het past. In de kantine van de zwemles. In het speelhuisje terwijl mijn zoontje Vaiana speelt en ik tussen het meedoen door rekensommen oefen. Een keer heb ik mijn kinderen bij de Monkey Town gebracht, mijn koptelefoon opgezet en twee uur lang aan mijn portfolio getikt terwijl zij speelden. Soms denk ik: hoe dan? Maar dan doe ik het gewoon.”

Wat ik wil meegeven als juf

“Het belangrijkste wat ik kinderen wil meegeven, is dat ze welkom zijn. Wie je ook bent en wat je ook hebt meegemaakt. Dat is mijn belangrijkste waarde. Ik heb jaren gewerkt met kinderen met echt een schooltrauma, en wat steeds het verschil maakte was: er mogen zijn, in welke vorm dan ook. Daarnaast geloof ik in eropuit gaan. Je kunt in een boek leren wat een kikker is, maar als je hem in je hand voelt, hoort kwaken en ruikt: dan onthoud je het. Mijn eigen meester nam ons vroeger mee het bos in om aan fluitekruid te ruiken. Dat is me altijd bijgebleven.”

Tegen iedereen die twijfelt

“Vroeger werkten mensen veertig jaar bij hetzelfde bedrijf en gingen dan met pensioen. Die tijd is voorbij. Het is nooit te laat voor een nieuwe carrière. Er is zoveel te doen in het leven en elke ervaring maakt je sterker en rijker. Je wordt er nooit dommer van. Natuurlijk twijfel ik zelf ook wel. Als ik weer eens m’n huiswerk sta te maken in de speeltuin bijvoorbeeld. Maar ik geloof echt in gewoon proberen. Je komt er vanzelf achter of het lukt of niet. En als het langer duurt? Ook geen man overboord. Ik heb het moeilijkste in mijn leven al gehad. Als ik een toets niet haal, dan doe ik hem nog een keer. Al duurt het daardoor een halfjaar langer. Ik weet niet of het altijd gaat lukken, maar ik weet wel dat ik het ga proberen. En dat is voor nu genoeg.”