Laura. One of our originals

Ik had Complex Regionaal Pijn Syndroom (CRPS), een zenuwziekte waarvan ik nooit had gehoord. Helaas kwam de diagnose te laat: het was al chronisch geworden. In een oogwenk veranderde mijn leven en ging ik een intensief revalidatietraject in. Ik moest afscheid nemen van de Laura die 6 of 7 avonden per week aan het dansen was. De medicatie die ik kreeg maakte me depressief. Toen dat ernstige vormen aannam en ik mezelf nauwelijks meer herkende dacht ik ‘nu is het genoeg’. Van nature ben ik een optimistisch persoon, ik moest die Laura alleen terugvinden.

Ik besloot mijn passie voor theater om te zetten in iets nieuws. Ik startte een podcast voor lotgenoten en ging weer aan de studie. Leraar worden en kinderen helpen die –net als ik vroeger- worstelden. Weer studeren was een uitdaging, want het betekende mezelf blootstellen aan de faalangst die ik al mijn hele leven heb. Op de basisschool leerde ik al dat ik ‘lastig’ was omdat ik niet kon leren zoals andere kinderen deden. Vaak werd tegen me gezegd dat ik het toch niet zou halen en die stemmen echoën nog steeds in mijn hoofd. Maar steeds als dat me tóch lukt, zie ik het als een overwinning.

Het is niet makkelijk als je je droom op moet geven. Het is soms een uitdaging om jezelf weer bij elkaar te rapen en door te gaan als het tegenzit. Maar in die vicieuze cirkel blijven zitten helpt niet. Je moet opstaan en opnieuw proberen. Soms lukt iets en gaat het beter dan je dacht. Soms kom je erachter dat je iets niet kunt. En dat is ook oké! Ik heb ontdekt dat mijn ‘anders’ zijn en mijn ervaringen met faalangst me juist helpen om beter te begrijpen wat anderen doormaken. Mijn droom is dan misschien wel veranderd, maar mijn vastberadenheid om een verschil te maken is juist sterker dan ooit.”