Wyke. One of our originals

Soms twijfel ik over zulke grote beslissingen, maar ik kies toch steeds makkelijker voor mezelf. Mijn religieuze opvoeding gaf me het gevoel dat ik altijd ‘goed genoeg’ moest zijn. Dat ik nooit iets fout mocht doen. De lat lag daarmee veel te hoog voor mezelf. Dat heb ik losgelaten en dat geeft me zoveel rust. Ik hoef niet meer ‘beter’ of ‘anders’ te zijn. Hoe ik ben is gewoon oké. Ik maak me veel minder druk om wat anderen van me vinden dan vroeger. Ik kan nu sneller m’n schouders ophalen en denken ‘nou ja, dan is dat maar even vervelend voor diegene’. Ik kies liever voor mezelf en voor mijn gezin.

Ik had niet altijd die mindset. Toen mijn tweelingzus en nichtje allebei ernstig ziek werden besefte ik me opeens: het is nu of nooit. Gelukkig zijn ze er allebei nog, maar het leerde me wel dat je niet weet hoeveel tijd je nog hebt, of wat je nog krijgt. Dus als er iets is wat je leuk vindt of wat je ambieert, dan is nu het moment. In mijn geval was dat weer gaan studeren. En dan is het makkelijker om je leven erop in te richten dan te wachten tot iets op je pad komt.

Je moraal, je kijk op de wereld, je werk, wie je bent: hoe ouder ik word, hoe meer ik leer dat alles altijd verandert. En dat is iets wat ik probeer te omarmen. De keuzes uit het verleden bepalen niet wie je nu bent. Niets blijft hetzelfde, dus hoef jij dat ook niet te doen. En dat is ook het voorbeeld dat ik probeer te geven aan mijn kinderen. Dat je altijd weer een nieuwe weg kunt inslaan, welke leeftijd je ook hebt.”